Według najnowszego raportu Climate Asset Management, kapitał naturalny pozostaje znacząco niedofinansowany w portfelach inwestorów instytucjonalnych. Jego udział w globalnym PKB wynosi około 4–5%, ale w alokacjach kapitałowych instytucji to mniej niż 0,2%. Jedną z przyczyn tej luki jest fakt, że inwestorzy instytucjonalni wciąż mają trudności z określeniem, gdzie kapitał naturalny powinien być umiejscowiony w ich portfelach, co ogranicza możliwości inwestycyjne.
Debata o wydzielonej alokacji
Pojawia się pytanie, czy kapitał naturalny powinien mieć własną, wydzieloną alokację w portfelu, czy też być częścią infrastruktury lub nieruchomości. Climate Asset Management definiuje kapitał naturalny jako zasoby naturalne – glebę, wodę, powietrze, systemy bioróżnorodności – na których opiera się działalność gospodarcza i życie ludzi. Jak podkreśla raport, te naturalne systemy stanowią fundamentalną infrastrukturę świata, generując długoterminową wartość środowiskową, społeczną i ekonomiczną, jednocześnie zwiększając odporność na ryzyka związane z klimatem i przyrodą.
Bank Światowy szacuje, że prawie połowa światowego PKB jest powiązana z bioróżnorodnością i zasobami naturalnymi, które są w stanie degradacji z powodu przełowienia, zanieczyszczeń, wylesiania i innych praktyk wydobywczych. Rolnictwo odpowiada za około jedną trzecią globalnych emisji gazów cieplarnianych, a zmiany w użytkowaniu gruntów (AFOLU) za około 21%.
Potencjał inwestycyjny
Historycznie kapitał naturalny był postrzegany jako element inwestycji w nieruchomości lub infrastrukturę, ze względu na podobne cechy: długi okres trwania, stabilne przepływy pieniężne i powiązanie z inflacją. Jednak kapitał naturalny oferuje również unikalne korzyści, takie jak silniejsze efekty środowiskowe niż tradycyjne strategie inwestycyjne. Na przykład tereny podmokłe mogą łagodzić skutki powodzi, a zdrowe gleby wspierają bezpieczeństwo żywnościowe i bioróżnorodność.
Raport wskazuje, że w 2023 roku tylko 220 miliardów dolarów przeznaczono na rozwiązania oparte na przyrodzie, podczas gdy 7,3 biliona dolarów na działania negatywne dla przyrody. Aby zamknąć tę lukę, inwestycje w inicjatywy przyrodnicze musiałyby wzrosnąć do 571 miliardów dolarów rocznie do 2030 roku.
Rosnące zainteresowanie
Inwestorzy zaczynają dostrzegać pilność sytuacji. Z badania przytoczonego w raporcie wynika, że dwie piąte instytucjonalnych właścicieli aktywów planuje dokonać pierwszej alokacji w kapitał naturalny w ciągu pięciu lat, a ci, którzy już inwestują, zamierzają zwiększyć swoje zaangażowanie. Kluczowe znaczenie mają dobrze zdefiniowane wskaźniki KPI na poziomie projektu – 68% respondentów wskazało, że to one są najważniejsze przy ocenie strategii. Inwestorzy, którzy znajdują solidne podstawy w inicjatywach, są bardziej skłonni wspierać długoterminowy przypadek ekonomiczny i rozważać większe alokacje w przyszłości.
