Rodzinne gospodarstwo z tradycjami
W Suchorzewie, niewielkiej miejscowości w Wielkopolsce, gospodarstwo Kasołków od czterech pokoleń przechodzi z rąk do rąk. Pradziadek Bogumiła Kasołki przekazał je synowi, ten kolejnemu następcy, a każde pokolenie dokładało swoją cegiełkę do rozwoju: dokupywano grunty, budowano budynki, powiększano stada.
Dziś Agnieszka i Bogumił Kasołkowie gospodarują na 80 hektarach, z czego 30 ha to użytki zielone. Na pozostałych gruntach uprawiają rośliny motylkowe, pszenżyto i kukurydzę – wszystko z myślą o zwierzętach. W gospodarstwie utrzymują około 200 sztuk bydła rasy HF oraz 4 sztuki bydła biało-czerwonego. Stado obejmuje 80 krów mlecznych, cielęta, jałówki i byczki sprzedawane w wieku 2–3 miesięcy. Oprócz bydła są też kozy kameruńskie, kury, kaczki i króliki.
Młody następca
Państwo Kasołkowie mają dwoje dzieci: 13-letnią Marysię i 15-letniego Szymona. Chłopak w tym roku ukończył szkołę podstawową, a od września rozpocznie naukę w szkole rolniczej w Marszewie. Mimo młodego wieku dobrze wie, że chce zostać w gospodarstwie.
„Gospodarstwo to taka druga część mojego życia. Od małego byłem uczony pracy tutaj. Jeździłem z tatą, dziadkiem, wujkiem i to gospodarstwo zostało we mnie. Nie mogę się od niego oderwać. To moje drugie życie” – mówi Szymon.
Najwięcej czasu spędza z ojcem Bogumiłem. Gdy ma wątpliwości albo szuka odpowiedzi na nurtujące go pytania, chętnie pyta także kuzynów, m.in. 27-letniego Miłosza i 25-letniego Jakuba. Pomaga przy cielętach, ale najbardziej ciągnie go do maszyn. Uwielbia pracę na ciągniku.
Trwają wycielenia. W boksach stoi 15 cieląt, którymi zajmuje się przede wszystkim pani Agnieszka, ale Szymon również pomaga. Choć lubi zwierzęta, zdecydowanie bardziej fascynują go maszyny.
„Czy byłem kiedyś przy porodzie? To trochę ciężka sprawa dla 15-latka, ale tata dużo mi pokazuje. Na przykład co zrobić, gdy cielak jest źle ułożony. To skomplikowane, ale nie ma się czego bać. Chodzi przecież o życie cielaka i krowy” – mówi.
Największą frajdę sprawiają mu traktory. Gdy siada za kierownicą 170-konnego Johna Deera, jest w swoim żywiole. Ceni precyzję, nawigację i wygodę pracy, a wąskie przejazdy nie stanowią dla niego problemu nawet z 4-metrową kosiarką. W gospodarstwie nie ma maszyny, której nie znałby choćby z widzenia.
Plany na przyszłość
Po powrocie z pola rozmawiamy z Szymonem o przyszłości. Chłopak dokładnie wie, jak chciałby, by wyglądała.
„Gospodarstwo chciałbym przejąć po ukończeniu 18 lat. Wtedy wziąłbym dotację dla młodego rolnika i kupił większy ciągnik, np. Johna Deerea z serii 6E albo 7R o mocy 250 lub 340 KM. Przydałyby się dwa ciągniki, bo jednym trudno zrobić wszystko. Jednym można by wozić obornik, a drugim uprawiać” – tłumaczy.
Na gospodarstwie są już m.in. Zetor Forterra 125, Zetor 7711, Massey Ferguson 255, 3-metrowa talerzówka Tolmet, pług bezorkowy, ładowarka, przyczepy, rozrzutnik do obornika, kosiarki, zgrabiarka, opryskiwacz, przetrząsacz, prasa zwijająca i 3-metrowy siewnik do zboża.
Szymon nie chciałby od razu przejmować całego areału.
„Na początek chciałbym mieć 20–40 ha, a później się rozwijać i dokupić więcej pól. Docelowo chciałbym dojść do około 140 ha, bo ziemia nie traci na wartości” – mówi z przekonaniem.
Myśli też o uporządkowaniu struktury gospodarstwa.
„Chętnie zlikwidowałbym kawałek tego chlewu, bo jest problem z przejazdem i manewrowaniem sprzętem, np. przyczepą samozbierającą” – dodaje.
W profilu produkcji nie planuje rewolucji.
„Zostałbym przy krowach mlecznych, ale może chciałbym mieć też trochę trzody chlewnej, tak dla siebie. Wszystko, co swoje, jest bardziej opłacalne” – uważa.
Nie chce być największym gospodarzem. Ważniejsze jest dla niego to, komu przekaże gospodarstwo.
„Będę tu gospodarował z rodziną, bo rodzina jest najważniejsza. Chciałbym mieć dzieci, żeby móc im przekazać to, co zbuduję. Nie chciałbym, żeby to był pustostan, jak po PGR-ach. Nie chcę być największym gospodarzem, ale chciałbym rozwijać się rozsądnie” – mówi.
Dodaje też, że nie wyobraża sobie życia w mieście.
„Wolałbym być z dziewczyną na gospodarstwie niż w bloku. Nie chcę nikogo obrażać, ale na wsi nie jest źle” – podkreśla.
Ojciec zaczynał od 17 ha i 8–10 krów
Bogumił Kasołka dobrze pamięta własny start. Gospodarstwo przejął od rodziców jako 17-latek, jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności.
„Rodzice mieli 8–10 krów i 17 ha. Z czasem zwiększyłem stado do 20 sztuk, dokupiłem ziemię, wziąłem kredyt i postawiłem oborę, żeby było wygodniej. Nie żałuję, że zostałem na gospodarstwie. Nie muszę chodzić do pracy, mam czas dla siebie, mogę wyjechać na ryby albo na polowanie” – mówi.
Jak dodaje, do przejęcia gospodarstwa skłoniła go także sytuacja rodzinna. Był młodszy od rodzeństwa o 9 lat, mieszkał z rodzicami i pomagał im na co dzień, dlatego to on przejął gospodarstwo.
Pani Agnieszka przyszła do męża i wniosła 1,5 ha jako wiano. Dziś jest niezastąpiona zarówno w gospodarstwie, jak i w domu oraz w życiu lokalnej społeczności. Prowadzi dokumentację, dogląda cieląt, zajmuje się domem i angażuje się w działalność społeczną Suchorzewa, m.in. w kole gospodyń wiejskich. W sierpniu państwo Kasołkowie będą starostami dożynek miejsko-gminnych.
Rodzice chcą przekazać gospodarstwo etapami
Rodzice Szymona widzą jego zaangażowanie, zwłaszcza w prace polowe. Jak podkreślają, młody człowiek ma dziś dużo łatwiej niż oni przed laty.
„W wieku Szymona nie interesowałem się rolnictwem tak jak on. To były inne czasy. Musiałem zaczynać praktycznie od zera i wszystko kupować: maszyny, silosy… On ma łatwiej” – mówi Bogumił Kasołka.
Pani Agnieszka zwraca uwagę, że dziś kobiety również mogą odnaleźć się w gospodarstwie.
„Wciąż pokutuje stereotyp, że na gospodarstwie kobieta musi tylko zakasać rękawy i codziennie pracować przy krowach. A przecież dziś to wygląda inaczej. Jest nowocześniej, jest więcej udogodnień. Młodzi są obyci z technologią, skomputeryzowani, cyfrowi. Kobieta też sobie z tym poradzi” – uważa.
Dowodem na to, że młode pokolenie idzie z duchem czasu, jest chociażby umiejętność Szymona w obsłudze nawigacji i mediów społecznościowych. Bogumił Kasołka zastanawia się nawet, czy to właśnie synowi przypadnie w przyszłości wdrożenie robotów udojowych w rodzinnej oborze.
Rodzice są zgodni: gdy Szymon skończy 18 lat, chętnie przekażą mu część gospodarstwa. Nie całość, bo – jak mówią – sami chcą jeszcze być aktywni. I chcą dać synowi czas na dojrzenie.
„On musi nauczyć się, jak tym wszystkim zarządzać. To nie są tylko przychody, ale też koszty. Tego trzeba się uczyć stopniowo. Nie można go do niczego zmuszać” – podkreślają.
„Zdajemy sobie sprawę, że skoro jest Szymon i chce przejąć gospodarstwo, to my też mamy motywację, by dalej się rozwijać” – dodaje Agnieszka Kasołka.
Źródło: Anna Malinowski, Kanał Rolniczy PL
